Een uitgesteld kerst/nieuwjaarsfeestje met de familie, in Houffalize, zorgde er dit weekend voor, dat ik forfait moest geven voor de jaarlijkse MTB-tocht ter herdenking van Jef Friant. Desalniettemin zijn mijn gedachten met regelmaat richting Jef en “ex”-clubleden gegaan, die op zaterdag een trip van +/-80km van Geel naar Averbode en terug aflegden, doorheen de sompige bossen en velden die Averbode en omstreken rijk zijn.

Ik herinner mij de 1ste editie nog, we waren met ongeveer 4 clubleden, toen werd er op de weg gefietst naar Averbode. We vertrokken aan het ’t Kelderke met zeer slecht weer in het vooruitzicht. De regenwolken deden hun naam alle eer aan en hadden zich reeds van hun beste kant laten zien. Maar vanaf de eerste pedaaltred richting Averbode vernaderden de dichte wolkenmassa in sponsen en hebben we geen regeldruppel meer gezien tijdens onze tocht, de zon kwam er zelfs door. We keken mekaar aan, en Gert zei: ”Jef rijdt vandaag met ons mee”, zeer bizar. Net zoals dat laagje sneeuw tijdens de dag van zijn begrafenis, Jef hield altijd zijn woord.

Het komende weekend zal ik naar Averbode rijden om Jef te herdenken, maar ik zal niet alleen rijden.

Het werd nog eens tijd om de pen terug ter hand te nemen, ik had deze bewust neergelegd om diverse redenen.

Enkele weken zijn ondertussen gepasseerd, niet helemaal zoals ik wou, maar binnenkort komt alles weer op zijn pootjes terecht. Ik durf het bijna niet zeggen, precies zoals een kat. We gaan hier niet verder op in, ik zou me op het terrein van andere bloggers ;-) gaan wagen.

2009 Zal een jaar van vele doorbraken moeten worden, op triatlongebied zijn deze zeker niet te verwachten, of ik moest echt iets breken (effe hout vasthouden). Op welke gebieden dan wel, time will tell. Maar we gaan zekers nog aantreden op wedstrijden. In welke staat van fitheid valt nog af te wachten, voorlopig doen we rustig verder en gaan we stilaan de goede weg op. Ondertussen schuimen we het internet af op zoek naar trainingsartikels en lees ik triatlonmagazines (Triathlete en 220 Triathlon). Zeer boeiende lectuur, spijtig dat ge niet in vorm geraakt van zulke lectuur te lezen, of een blessure kunt weglezen. Alhoewel, ik zou waarschijnlijk al lang overtraind zijn met al dat lezen. Theorie in praktijk omzetten is wel andere koek, en vraagt tijd en geld natuurlijk. Wat geld betreft, Voor diegene die geen schrik hebben om via internet te bestellen, één gouden tip: koop in Engeland, de lage Pond zorgt voor vele koopjes. Loopschoenen die je hier +/- 120 Euro betaalt, koop je voor 70 Pond (+/-75 Euro). Op zoek naar hartslagmeter, GPS, fietshelm, kledij, … je kan koopjes doen. Zie volgende links: http://triuk.com/web/ ; http://www.thetristore.com/ ; http://www.trisportuk.org/shop/ ; ….. Je kan ook specifiek op zoek gaan naar loop- of fietsaccessoires. Er komen nog verzendkosten bij, +/- 15 Euro. Het gemakkelijkst te vinden op Google met achteraan “uk” te typen. Succes en spaar ze uit die Euro’s.

En maak er een memorabel 2009 van ...

Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

%?*$@&ç§!!£! GRRRRRRRRRRRR Oef, dat lucht op. (Juist terug van clubvergadering, en mijn vat met frustraties is serieus aan het overlopen)

wAR

De voorbije 2 maanden werd er gerust, en gerust en gegeten, en gevreten, enkele zwem- en looptrainingen doorbraken het mooie leven. Gecombineed met het innemen van ontstekingsremmers de laatste 10 dagen en een sluimerend griepke knaagde ook aan de zin om te gaan trainen. Nadat ik maandag de laatste pillen binnenwerkte, was het dan ook tijd om de trainingen terug aan te vangen en de remmen los te gooien, een looptraining van een kleine 5km werd afgewerkt. De volle 5km leek het alsof de losgegooide remmen nog potdicht stonden. Lege batterijen, enkele kilo’s extra en rukwinden gaven me de snelheid van een begrafenisstoet. Thuisgekomen maakten een wrang gevoel zich meester van mij. Hier moest direct actie ondernomen worden, verder wegglijden in zelfbeklag is nefast. Een oorlogsverklaring aan de lamlendigheid werd ondertekend. Indianen tooiden hun gezicht met oorlogskleuren wanneer ze ten strijde trokken. Ik heb ook zulk een ritueel, de zeer fijne beharing van de benen werd onmiddellijk ge-Veet. Na 10 minuten zagen de benen opnieuw het daglicht, en het belangrijkste: ik voelde me terug een beetje veel atleet.


Dinsdag werd er gezwommen, en het ging reeds stukken beter. Een redelijk pittig trainingske werd zeer goed verwerkt, alsook de “Kerstpater”(s) in ’t Kelderke. Een duidelijk bewijs dat we terug op het goede pad zitten.

Yes, we can …

Gisterennacht tot 04u00 ’s morgens naar TV gekeken. Niet naar MTV, Adult Channel, … Maar zappend tussen BBC en ZDF, volgde ik de uitslagen van de Amerikaanse verkiezingen. Mijn hoop werd werkelijkheid, gelukkig was ik deze maal niet de enige die “CHANGE” zocht.
Wat in Godsnaam heeft dit allemaal met 3-atlon te maken. Niets en veel, de uitspraak “Yes, we can” kan makkelijk als uithangbord dienen voor de triatlonsport. Je hoeft er enkel in te geloven, maar er dienen ook mensen achter te staan die erin geloven.

En persoonlijk wou ik deze gebeurtenis live meemaken, zulke dingen gebeuren niet elk jaar. De voorbije 8 jaar ben ik echt allergisch geweest voor alles wat met Amerika te maken had. Mijn afkeer voor de egocentrische “God-gezonden” Bush was en is nog steeds zeer groot. En principieel als ik ben, heb ik me de voorbije jaren zoveel mogelijke aankopen uitgesteld die van Amerikaanse makkelijk waren. Gezondigd heb ik me aan de Ironmans, maar ik ben ook maar een mens. Koopwaar voorzien van een Amerikaanse vlag gunde ik bewust geen blik, ze deden me enkel huiveren. De keuze van mijn TT-fiets werd zelfs bepaald in functie van. Dit is echt gene zever, de “Plasma” van Scott had een klein streepje voor op mijn geliefde Orbea. Maar den George heeft er me anders over laten beslissen. Foto's voor de website werden geweerd wegens een "stars and stripes" in de achtergrond, ...

Gelukkig is er het product “B.O.” dat me van de allergie zal verlossen. In januari 2009 zal de allergie-uitslag volledig verdwenen zijn, en hopelijk is het een product met een houdbaarheid van 8 jaar.

“””Vanaf nu kan ik me ook echt concentreren op de volledige afstand, de voorbije jaren heb ik me steeds moeten inhouden. Bang dat ik me zou kwalificeren voor het tri-Walhalla, en me moest onderdompelen in het hetgene waarvan ik een allergie kreeg. Maar dat is verleden tijd, nu kan ik me ten volle concentreren op het tri-Walhalla.“””. “Yes, we can …” en “CHANGE is possible” ;-)

PS: Sorry voor diegene die tussen de lijnen lezen, het was me weer te sterk, en een voorzet dien je erin te koppen.

Website

De website is een beetje opgefrist, het voornaamste is het "Food for thought" gedeelte. Dit is nu een forum met duidelijke onderverdelingen. Tijdens mijn nachtelijke dwalingen door het Internetbos, kom ik hier en daar artikels tegen die ik met plezier met anderen deel. Het is wel de bedoeling dat deze met enige argusogen worden bekeken, en niet al te klakkeloos worden overgenomen. Gebruik uw gezond verstand, coach, kinesist, ... als definitief kanaal. Ik hoop dat het meer trainingsvreugde en resultaten met zich meebrengt.

Week 1

De 1ste gestructureerde trainingsweek zit erop, 7 uren “rustige” arbeid werd er verricht: 3 looptrainingen, 3 zwemtrainingen, 1x Tacx en 1x MTB. En een 3 Core+Stability trainingen niet meegerekend. De weken daarvoor was het naargelang de goesting, maar toch nog stillekes blijven bewegen.

De MTB werd vanonder het stof vandaan gehaald, of vanonder het roest. De MTB was niet meer aangeraakt sinds de memorial classic Jef Friant. Toen had ik de laatste km’s kettingbreuk en sindsdien stond mijn MTB-ke roest, stof en spinnenwebben te verzamelen. Gisteren ben ik een ganse namiddag bezig geweest om er ne nieuwe van te maken. Een nieuwe ketting werd erop gelegd, de geleidingswieltjes van de achterste versnelling werden vervangen, de versnellingen afgesteld voor zover me dit machtig is, en een flinke poetsbeurt was de finishing touch.

De staat van de versnellingen was zorgwekkend, maar deze kunnen hopelijk nog een winterke mee. Volgend jaar zal ik de fiets van nieuwe versnellingen en remmen laten voorzien, en een schoon kleurke voor de kader moet me ne zo goed als nieuwe MTB verschaffen. Mijn MTB is reeds een 8-tal jaar oud, maar er werd nagenoeg niet mee gereden. De 1ste banden liggen er nog steeds op, en er is geen slijtage te bespeuren. Als ik naar de fietswinkel ga voor slotjes van de originele ketting of wisselstukjes voor rem of versnellingen, dan kom ik steevast in de problemen. Meestal is het antwoord:” Mijnheer, daar bestaan geen wisselstukken meer voor, en dan kijken andere aanwezige klanten naar mij alsof ik een zware misdaad heb begaan.” Vandaar dat ik mijn fiets voor een onderhoud binnenbreng bij een fietshobbyist die dmv oude onderdelen mijn fietske terug rijdbaar maakt. Deze week was hij met verlof denk ik, vandaar mijn inspanning van zaterdag. Toen heb ik gemerkt dat ik met meer niet-orginele onderdelen aan het rijden ben en alle uitgebrachte reeksen van Shimano mijn fietske sieren. De geschiedenis van Shimano is te bewonderen op mijn MTB-ke. En dat geeft soms wrijvingen, zoals de geleidingswieltjes van de achterste versnelling. Deze liepen zeer stroef, niet te doen, dat ik die ketting nog rondkreeg mag een wonder heten. Ook een verklaring voor de omvang van mijn sierlijke bovenbenen, deze zullen na de winter weggesmolten en zijn.

Enfin, we zijn vertrokken met de trainingen, het zwemmen gaat me goed af. De techniek is het voorbije jaar zeer sterk verbeterd. De trainingen werden vorig seizoen bewust voorzien van overdreven bewegingen, zoals het zeer ver insteken, onderwater niet teveel kracht zetten maar een rustige gelijkmatige beweging maken, en goed op het uitduwen letten. NU gaat alles bijna zonder nadenken, en het voelt goed aan, en de coach zag en zei dat het goed was, enkel laat ik mijn hoofd af en toe iets te ver zakken.

Het lopen gebeurt op gevoel, zonder hartslagmeter, zeer rustig. Vanaf volgende maand zal het hartje weer nauwlettend in het oog gehouden worden. Elke week de MTB en de Tacx op, zullen ervoor moeten zorgen dat de 1ste fietstest van februari 2009 progressie t.o.v. 2008 laat zien. Een joggingske of 3 meepikken als het kan, maar dat is niet zo evidend.

Dit waren de woorden, nu nog de daden, want daar hangt het allemaal vanaf.

Nog meer duidelijkheid

De voorbije week enkele keren gehoord dat mijn blog vrij depressief, fatalistisch, destructief,… leest. Mensen maken zich blijkbaar zorgen om mij omdat ik het allemaal te zwart inzie.

Ik kan u verzekeren dat het zeker niet de bedoeling is om mezelf in een depressie te storten, om eventuele ondoordachte daden te verrichten, rampspoed over de club uit te spreken,... Het is enkel om dingen van me af te schrijven, en die dingen zijn mijn mening en ik spreek niet voor de rest van de club. Waarom dan die hersenspinsels? Omdat sinds de vertrouwensstemming duidelijk is gebleken dat menig triatleet zich niet veel aantrekt van hoe de club bestuurd wordt (menig is niet allemaal). Zolang men water heeft om te zwemmen, en niet teveel wordt lastiggevallen met andere zaken is men happy. Vooruit denken is blijkbaar niet nodig, tot de voorbije weken, en men een oproep lanceerde om een algemene vergadering te houden. Er wordt me het één en ander verteld en ik hoor ook dingen. En van dingen die ik hoor en soms zie, schrijf ik het één en ander neer, en of het waarheid is of niet, dien je zelf uit te maken. Enkel omdat de club me nauw aan het hart ligt en in de hoop dat er nagedacht wordt over wat ik schrijf en om mensen toch een beetje wakker te schudden.

Maar niet alles is slecht, er zijn ook goede dingen, zoals het bestuur al heeft opgesomd in een nieuwsbrief.

Waarom dan toch voor de optie kiezen om het schip te verlaten? (Sommigen denken daar “zinkend” bij, maar dat is het (momenteel) zeker niet!)

Omdat volgens mij een bestuur het volgende dient te doen:

1/ Initiatieven nemen ten gunste van de leden, en niet hopen dat de leden dit steeds zelf zullen doen.
2/ De club financieel gezond houden, hiermee bedoel ik: vooruit kijken, mensen in de club aanspreken met connecties, een PR-cel oprichten.
3/ Vragen van leden beantwoorden; je verhullen in een stilzwijgen, toont weinig respect. Het minste wat je kan doen is kennis geven van “we zijn er mee bezig”.
5/ Eens voor één keer een deftige begroting opstellen, en de daaropvolgende jaren ook.
6/ Wat meer verplichtingen opleggen aan de leden om mee te helpen bij clubactiviteiten.
7/ Vragen, problemen die tijdens de algemene vergadering naar boven komen effectief behandelen en niet in de vergeetput duwen. Die komen toch terug boven in de loop van het seizoen. Bijv. zwemmen in de zomer …
8/ Kritiek kunnen verdragen, niet gemakkelijk maar het hoort erbij.
9/ Uitgestoken handen van leden niet afwimpelen.
10/….

En omdat een bestuur democratisch wordt verkozen, maar als de democratie in het bestuur niet aanwezig is, dan heeft het ook geen zin.

En omdat ik niet van het principe ben om me erbij neer te leggen, want dat zou me pas depressief maken. Dus moet ik mijn “kwelduivels” maar ontlopen.

En omdat ik leden dingen zie doen uit eigen initiatief, en dan vraag ik me af: Wie is hier eigenlijk de club aan het besturen, de leden of het verkozen bestuur? En waarom hebben deze leden dan hun vertrouwensstem gegeven? We hebben met de club gezegd dat ze goed bezig zijn, buiten ondergetekende gerekend natuurlijk. Maar de wandelgangen fluisteren anderen woorden, en het fluisteren wordt stilaan hoorbaar, eindelijk.

Dag des oordeels

Vanmorgen met een bang hartje opgestaan, vandaag heb ik de ¼ van Couvin meegedaan. Dit zou een testcase zijn voor de opspelende “heup”. En om te zien hoever we staan na een kwakkelmaand van training.

Couvin is een wedstrijd, zoals Seneffe, die ik je kan aanraden. De Waalse ongedwongen sfeer, een mooi, maar zwaar fietsparcours, en het lopen rond het stuwmeer maken het een aangename wedstrijd, naderhand toch in mijn geval. Een uitslag heb ik nog niet, zelfs niet mijn eindtijd, maar het gevoel in de 3 disciplines zegt ook al iets. Het zwemmen ging vrij vlot, mijn pakkie heeft zijn diensten weer bewezen. Ondanks de mindere trainingsuren ging het toch vrij goed.
Het fietsparcours is er eentje dat niet echt op mijn lijf is geschreven, maar vanaf de eerste tot de laatste meters hebben we toch weeral medetriatleten kunnen inhalen. Over het fietsen mogen we dus ook niet klagen, meer dan goed, en de bilspieren of heup heb ik niet gevoeld. Dan met een bang hartje mijn loopsloefkes aangetrokken, de daaropvolgende 10km heb ik naar mijn gevoel hetzelfde tempo kunnen aanhouden. Dat het nu hard of traag was speelt niet veel rol. Wat belangrijker is, is dat ik enkel bij de steile afdaling van het lopen op het einde de heup “gevoelig” werd, om na een 10-tal meter weer te verdwijnen. En dat is een GOED teken, in Seneffe waren het de laatste 5km die me belette om een goed tempo te ontwikkelen. Nu nog een nachtje slapen en ik kan, moet de nodige beslissingen nemen voor de rest van het seizoen. Momenteel staan Aarschot en Eupen op de kalender, morgen is bekijken of er nog andere wedstrijden bij op de kalender kunnen.

Wat me vandaag, en niet enkel vandaag, is opgevallen, is dat ik me tijdens de zwemproef harder inspan. Ik naar groepjes toezwem om geschikte voeten te vinden, waardoor mijn zwemtijden ook verbeteren. Vandaag heb ik zelfs de laatste 400m tijdens het lopen een extra inspanning uit mijn sloefkes gehaald om nog 2 atleten in te halen. Hetgeen me ook nog gelukt is, niet mijn stijl, maar het gaf toch voldoening. Verstand komt met de jaren, maar als ge weinig hebt duurt het wat langer.

Alhoewel Couvin een dikke 2 uur rijden is stonden er aan de start nog 2 Geelse atleten, Roeland en onze eigenste BV Jeroen. Roeland, waarvan men hoge verwachtingen heeft, heeft deze vandaag ook bevestigd. Kwam als 4de zwemmer aan land en liep als 15de over de meet, het enige nadeel aan Roeland is dat hij een waterke boven ne goeie Chimay verkiest. Jeroen legde een heel goede zwemproef af, 27min. Heeft roze olifanten tijdens het fietsen gezien, legde nog een goede loopproef af en liet velen achter zich. En ik zwom, fietset en liep ergens tussenin.

Trochanteritis, snapping hip, overuse iliopsoas, underuse piriformis en glutaeus medius …

… is het verdict.

Snapping hip: de peesplaat verspringt over het heupkapsel aan de voorzijde van het heupkapsel.

Trochanteritis: een ontsteking aan de spieraanhechting ter hoogte van de heup.

Iliopsoas: overbelasting, verkramping, deze spier zit vast aan de rugwervels en laat de omliggende spieren compenseren, met als gevolg lage rugproblemen, uitstraling naar bovenbenen en knie.

Piriformis: spier waar een zenuw doorloopt, indien deze spier niet sterk genoeg is kan er druk ontstaan op de zenuw.

Glutaeus: helpt bovenstaande te ondersteunen.

Ik heb vandaag corticoïden ingespoten gekregen, binnen 1O dagen dient er resultaat te zijn. Zoniet dienen er MR-scans genomen te worden, om eventuele verkalking op te sporen, maar er werd geen spoor van ontdekt tijdens deze controle enkele maanden geleden. Daarna terug naar de kiné voor stabilisatie en stretching.
Een 3-tal maanden terug heb ik ook nog een inspuiting gekregen, maar met Bachbloesems en aanverwanten, dit heeft toen ook geholpen. Er was snel beterschap merkbaar, maar blijkbaar is het niet volledig geheeld.

Mijn bezoek aan Body2bike heeft me ook veel geholpen, daar had men me reeds gewezen op het probleem, van spieren die te sterk zijn en andere die te slap zijn. Ook dat het ene been korter is dan het andere, heeft zo zijn gevolgen op de spierontwikkeling. Compensatie en onbalans waren het gevolg. Ik diende te stretchen en stabilisatietraining te doen.

Dat ik dit seizoen ben kunnen blijven trainen is dankzij bovenstaande bezoeken, maar heeft ook het probleem laten sluimeren. Tijdens LSD, EXD trainingen (fiets of lopen) heb ik "nooit" last gehad, bij het intensievere werk was dit wel voelbaar, maar ook niet altijd.

Dus op naar een snelle revalidatie hoop ik. Eén ding heb ik wel geleerd: enkel training voor het lopen, fietsen en zwemmen is niet genoeg voor mij. Zeker niet als ik voor de lange afstand ga. Stabilisatie en stretchen moeten deel uit maken van de training.

Het Peulengaleis

Deze week weer enkele schokkende ervaringen meegemaakt. Hetgeen me het hardst heeft aangegrepen is dat men mij zonder mijn naam te vernoemen een leugenaar noemt en dat ik in één keer alle zonden van Israël naar me toe krijg geschoven. Voor wie het interesseert, lees onderstaande , zoniet lees de volgende blog.

Ik herinner me de A.V. in 2005 nog goed, andermaal werd er een opmerking gemaakt dat de website van GeTC een statische schande was, nooit updates, te moeilijk om up te daten, … Men ging er in 2006 werk van maken. A.V. 2006, status nog steeds hetzelfde, dezelfde opmerkingen, nu ging het enkele maanden in beslag nemen. Dat kan niet dacht ik bij mezelf en een weekend later zette ik een site op het internet (eigenlijk 2, de ledenlounge en de hoofdwebsite). Goedgekeurd dor het bestuur als tijdelijke oplossing voor de nieuwe hoofdsite. Uiteindelijk, op vraag van mij (na verloop van tijd) ”hoe het nu eigenlijk zat met die nieuwe site”, werd besloten om de site aangemaakt door mij als hoofdsite te bewaren en geen nieuwe aan te maken. Ok, geen probleem, een afspraak gemaakt met het bestuur om aan te leren hoe ze eenvoudig, want het is eenvoudig, teksten konden toevoegen, verwijderen, foto’s opladen, … Zij gingen het beheer van de site opnemen, januari 2007. In de loop van 2007 blijkt dat er enkel foto’s van de leden werden toegevoegd (op herhaaldelijke vraag van mij), geen aanpassingen aan trainingsuren, statuten, lidgelden, algemene info, nieuwsbrieven … Dus heb ik uit ijdelheid, ik heb toch die site in mekaar gestoken, met regelmaat info op de hoofdsite gezet. De ledenlounge draaide goed, dit was “mijn” site en heeft niets met de hoofdsite te maken. Met vragen en e-mails wanneer het bestuur nu echt eens de moeite ging nemen om de site te updaten, werd ik afgehouden met, we werken eraan, volgende vergadering, … Ondertussen 2008 en nog steeds geen info omtrent het beheer van de website, noch beweging. Nogmaals een e-mail gestuurd, uiteindelijk bericht gekregen dat vanaf 2de helft april de site door het bestuur ging geupdated worden. Begin mei nog steeds niets, nog een week gewacht, noppes, dan maar als laatste redmiddel het “ongenoegen” uiten op de site. Dat heeft uiteindelijk effect gehad, met een wrange nasmaak echter, ik ben van het principe: vraag enkele malen heel braaf, en daarna neem de laatste strohalm goed beet. Vergeet de consequenties, en die waren er en zullen er de komende weken, maanden nog zijn. Als het bestuur vindt dat ze goed communiceren dan hoeven de websites niet geupdated te worden en is mijn inbreng ook niet meer nodig. Vandaar dat ik besloten heb om met het beheer volledig te stoppen, en alles aan het bestuur over te laten. Laat ze hun creativiteit en communicatie botvieren op de websites, ik gun het de leden van harte.

Mij ging het enkel om de hoofdwebsite, en het nalaten van items, die in mijn ogen toch belangrijke info zijn voor de atleten. Nu krijg ik de rest ook op mijn boterham gesmeerd, ik zou hun werk niet waarderen. Blijkbaar vergeten huidige bestuursleden, dat ik hen in het verleden tot 2 maal toe in de aandacht heb gebracht voor hun werk dat ze deden (dit is uit de biecht klappen, maar soit nu). Op eigen initiatief, heb ik me de moeite genomen om cadeaus te kopen voor deze mensen (als ze dit lezen wil ik ze herinneren aan hun isolatie drinkmokken), de 2de was in de Mexicaan te Leuven, ik hoef niet, en dat heb ik niet gedaan, met de eer te gaan lopen. Het gebaar kwam van de leden, en dat was de hoofdzaak. Als het goed is laat ik het ook blijken, als het niet goed zit mijn inziens mag ik het ook zeggen.

En nu ga ik hier mee stoppen, er zit nog veel in het hoofd, maar dat blijft er. Behalve nog één ding: “Pronken met gevonden pauwveren maken je nog geen pauw.”

Tacxmania

De laatste weken is het weer miserabel, de gezondheid was daardoor ook miserabel. Een ontsteking op de onderste luchtwegen hebben me 1,5 week aan rustige banden gelegd. Gelukkig was die eerste week een rustweek. Maar met Lanzarote in het zicht knaagt dat toch aan het zelfvertrouwen, en zeker als je trainingen moet laten vallen. Sinds een 3-tal dagen zijn we terug goed bezig zoals het moet, maar dan zijn het de maartse buien die regen, hagel en koude in mijn trainingsrecepten gooien. Daar ik het niet wil riskeren om tijdens een lange fietstraining in regen en koude opnieuw iets op te doen, had ik gisteren besloten om de training op de Tacx uit te voeren. Normaal moest ik +/- 150km doen op de weg, dus gingen we die maar op de Tacx doen. Mijn Tacx staat opgesteld in de garage, en mijn uitzicht is het rek met groenten op glas, pasta’s, drank, …. Er zijn interessantere dingen in het leven om naar te kijken, en om te vermijden dat na 3 uren op den Tacx, de bonen achter glas me zouden gaan toespreken en gekke bekken beginnen trekken, besloot ik om het op te delen in 2 blokken van 2 uur, met een 3-tal uren ertussen. Vol goede moed sprong ik op mijn TT-ke met de training in het hoofd die die dag gepland was. 40’ LSD infietsen met cadans piramidekes (5’ +110 – 2’ +115 – 1’ +125 – 2’ en 5’ omw/min), 1 uur extensieve duur, 20’ LSD. Het 2de deel was identiek met uitzondering dat de extensieve duur werd vervangen door 3x 10’ intensive duur, 5’ recup. Door de afwisseling hoopte ik toch dat het allemaal vrij vlot zou voorbijgaan. Maar met momenten ben ik toch zelf tegen de bonen aan het praten geweest. Ik heb ze beschimpt, uitgedaagd, ze verteld dat de tomaten er beter uitzagen, maar ze reageerden spijtig genoeg niet. In totaal werden afgemaald 120 km op den Tacx, vandaag nog 100km solo-LSD op de weg gedaan, en met een goed geruststellend gevoel van het fietske gekropen.

Tacxen is fijn voor 1 uur, en toch heb ik er 4 uur plezier aan beleefd. Na de 2de training was het duidelijk dat ik die dag ook nog 2 andere trainingen onbewust heb meegepikt. De 1ste was het trainen in een warm microgarageklimaat, en het 2de extraatje is het belangrijkste, de mentale voorbereiding. En deze laatste is belangrijk in Lanzarote, ik zal ze missen tijdens de fietsproef, mijn witte bonen achter glas.

Gedachten met de wind langs achter ...

Net een lange duurtraining van 18km achter de kiezen, de eerste 3 km gingen bergaf, het 1ste uur quasi wind in de rug. De regenbuien ertussendoor konden m’n humeur en loopgevoel niet verstoren. Het kostte allemaal “weinig” moeite, en dan begint ne mens te denken. Als ik nu …, neen, denk ik bij mezelf, realistisch blijven. Maar even later hebt ge die gedachten weer, laat maar stromen dacht ik … Stel, maar ik kan er ook ver naast zitten, dat ik de wind vervang door minder kilo’s, zou dat hetzelfde relaxte loopgevoel geven? Het zal een deel van het gevoel kunnen zijn, trouwens, minder gewicht is minder arbeid voor de spierkes, zijn minder suikers, is een lagere hartslag, …  Het loopgevoel zal niet echt hetzelfde zijn, maar de gevolgen met wind in de rug of minder kilootjes zijn wel “hetzelfde”, dus … . Uiteraard ben ik na het lopen thuisgekomen, de km’s met “Map my run” gecheckt, een brede grijns, met dank aan de wind. Maar de ”dus”-gedachten van de kg-en deden me wat opzoekingen doen op het geweldige internet, en daar vond ik hetgeen ik moest hebben. Een tabel met gewichtsverlies ifv loopafstanden en de tijdwinsten die daaruit voortvloeien. Er dient wel bijgezegd te worden dat het gewichtsverlies voornamelijk vetten inhoudt. Het betreft vetten die teveel aan je lijf hangen, die je kan missen, en geleidelijk aan, dus geen crashdieet toepassen. Als je al te scherp staat, en je gaat nog extra droger staan, kan het meer slechte gevolgen hebben dan goede. Dus, denk goed na alvorens je in een obsessief gewichtsverlies te storten.

Ik had, heb me voorgenomen om komend seizoen als een Gilletteke rond te lopen, scherp dus. Wat voor mij denkbaar is, 78kg droog aan den haak, te Lanzarote welteverstaan. Ik ga hiervoor geen gekke dingen doen, als het lukt, mooi meegenomen, lukt het niet geen drama. Maar moest het lukken, dan zal dat een verschil zijn van een kleine- 4kg tov vorig jaar. Als we het dan bekijken volgens de tabel dan moet er op de marathon een 8 minuten af kunnen.








Maar het minder fijne aan dit verhaaltje is: “Dit is pure theorie, de IM-werkelijkheid is anders, ongenadig hard”. Maar het blijft toch een opstekertje, mentaal dan. En dat is ook meegenomen.

Laagtes en hoogtes

De voorbije week is een mix van climaxen en anticlimaxen. Een 2-tal weken geleden bij de dokter binnengewandeld met een ontsteking op het trommelvlies, sinusit, en een bijhorende ontsteking aan de keel. Ik ben er spijtig genoeg ook terug mee uiten gekomen. Maar soit, wat pillekes en oordruppels, en binnen de week moest het allemaal terug in orde zijn. Deze week terug pijn in het oor, dagen rondgelopen alsof ik nachten aan een stuk gezopen had, en met dat gevoel heb ik veel ervaring gehad in het verleden. Deze week terug bij de dokter langsgeweest, een andere, maar dit keer ging ik langs voor mijn heup. Iets dat sinds vorig jaar april aansleept en met kiné- en aanverwanten niet echt te verhelpen is. Als de nood het hoogst is en er niet veel uitwegen zijn dan proberen we toch nog is iets anders dan anders. Geachte heer dokter werkt met bach bloesems en aanverwante toestanden, die worden ingespoten ter hoogte van de blessure. 4 Verschillende spuiten die met kleine eenheden verdeeld werden binnenin een diameter van 20 cm rond het bewuste probleem. Ik zal er niet ver naast zitten, maar ik schat toch dat ik in totaal een 25 tal prikken heb gekregen. Nu kan ik me beeldig inleven in de te doorstane pijnen die een dartsbord moet ondergaan, eeuwig respect voor de dartsborden. Binnen de week zou ik al resultaat moeten hebben, ik ben benieuwd.

Na deze acupuncturistische uitspatting vroeg ik terloops om mijn oren nog es na te kijken voor alle zekerheid. Na de inspectie van de oren met zijn kijklicht, ramde hij datzelfde kijklicht in mijn “neusgaatjes”, om daar het licht ook eens te laten schijnen. Het bewijs dat hij het erin ramde en er een goede draai aangaf werd gegeven door de lichtstralen die er via mijn ogen uitkwamen, of waren het sterren van de “lichte” pijn die zijn kijklicht me bezorgde, respect voor vuurtorens. Zijn woorden na inspectie waren als volgt: Uw neus staat een beetje scheef (wat wilde, als ik uw kijklicht ook zo in uw neus zou rammen dan zou uw neus ook scheef staan” dacht ik bij mezelf), en spijtig dat “Music for live” van Stubru gedaan is, anders kon je een prachtige donatie van vocht gedaan hebben. “ De rechterhelft van het gezicht was goed voorzien van vochtophoping. Dus weer aan de pillen en neusdruppels ipv oordruppels, de sinusit en randactiviteiten zouden het gevolg zijn van een allergie. Ik een allergie, van wat?? Na lang nadenken, met maar 1 hersenhelft op het “droge" duurt het allemaal wel langer, heb ik het beestje gevonden, het beestje luister naar de naam “Chloor”. Symptomen (gelukkig niet alle) en motief van het ontstaan komen beiden overeen met mijn profiel. Bij frisser, koud, droog weer en de 3 wekelijkse zwembeurten slaat het klaarblijkelijk toe. Vorig jaar heb ik ook een aantal maanden het menig fietser fietspad onveilig gemaakt door mijn neusinhoud te ledigen op diens ondergrond, met 3 antibioticakuurtjes in de aanloop naar IM Lanzarote. Geen 2 jaar achtereen worden er stokken (slijmen) in de wielen van mijn trainingsarbeid gestoken. Dus heb ik me naar winkel gehaast om me een neusklem en oordopjes aan te schaffen. Hopelijk lukt het hiermee, want ik heb geen zin om een 6 maanden per jaar aan flesjes te snuiven en pillen te pakken ter voorkoming van.

Vandaag mijn eerste maal gezwommen met een neusknijper, het gaat toch enkele weken aanpassing vragen. Tijdens het zwemmen geeft het wel een goed gevoel, je wordt precies bij de neus genomen en vooruit getrokken. Alle beetjes helpen dan maar denk ik bij mezelf. De oordopjes heb ik uitgelaten wegen een nog te pijnlijk oor, maar dat is dan voor volgende week.

Na de laagtes komt die ene hoogte van de week, vandaag de jaarlijkse MTB-tocht Jef Friant gereden met een 14-tal andere clubleden. Uiteraard wordt er dan naar mekaar gekeken en probeert men de staat van dienst te monsteren van elkeen, maar het belangrijkste van al is; hoe is het gevoel tov vorig jaar. Ik mag naar mijn bescheiden mening zeggen dat het goed aanvoelde vandaag. Mede dankzij de -4kg tov 4 jaar, ik deze winter is heb kunnen “doortrainen” en het geeft ook vertrouwen dat we met de trainingschema’s op de goede weg zitten. Nu volgende week nog een goede looptest doen, een 10-tal dagen later een fietstest en ik weet weer waar ik sta, met beide voeten op de grond of lichtjes zwevend, we'll see.